Dideoksyinozyna u dzieci z objawowym zakażeniem ludzkim niedoborem odporności ad 6

U jednego pacjenta te poziomy osiągnęły szczyt przy 3948 U na litr, w którym to czasie poziomy amylazy były prawidłowe, a poziomy triglicerydów w surowicy były trzy razy wyższe niż normalne. Dziewięciu pacjentów miało normalne wartości aminotransferazy wątrobowej (aminotransferaza alaninowa, <44 U na litr, aminotransferaza asparaginianowa, <35 U na litr) przy przyjęciu. Czternastu pacjentów, z których każdy miał historię zapalenia wątroby, miało wartości ponad trzy razy większe niż normalne. Jedenaścioro pacjentów, z których wszyscy mieli podwyższone poziomy linii podstawowej, wykazało wzrost aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej lub obu do trzykrotności górnej granicy wartości prawidłowych lub wyższych. Wzrosty te były na ogół przemijające, nie wiązały się z podwyższonym poziomem bilirubiny w surowicy i nie prowadziły do przerwania leczenia ddI. Siedmiu z 14 pacjentów z poziomami aminotransferazy alaninowej, poziomów aminotransferazy asparaginianowej lub co najmniej trzykrotnie wyższych niż normalnie w momencie rejestracji miało redukcję o 50 procent lub więcej w tych wartościach podczas otrzymywania ddI. Czternastu pacjentów miało podwyższony poziom azotu mocznikowego we krwi (n = 9), poziom kreatyniny w surowicy (n = 3) lub oba (n = 2) podczas leczenia. U 10 pacjentów wzrost był przejściowy i łagodny, a najwyższy poziom azotu mocznikowego we krwi wynosił poniżej 8,9 mmol na litr (<25 mg na decylitr), a szczytowe stężenie kreatyniny w surowicy poniżej 88 mmol na litr (<1,0 mg na decylitr) . U pozostałych czterech pacjentów, z których żaden nie ukończył 24-tygodniowej terapii, nieprawidłowości te były spowodowane wieloma czynnikami. Dziesięciu z 42 ocenianych pacjentów miało bezobjawowe zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy do wartości pomiędzy 473 a 811 .mol na litr (8,0 do 13,7 mg na decylitr) w pewnym okresie w ciągu 24 tygodni.
Modyfikacje dawki
Leczenie przerwano u dwóch pacjentów z zapaleniem trzustki. W jednym, ddI rozpoczęto ponownie 6 tygodni później w jednej trzeciej oryginalnej dawki (180 mg na metr kwadratowy na dzień), a 22 tygodnie później dawkę zwiększono do 270 mg na metr kwadratowy na dzień. Pacjent kontynuował dawkę bez następstw przez kolejne 29 tygodni.
Ponieważ stwierdzono, że zapalenie trzustki i neuropatia obwodowa są toksycznymi działaniami ograniczającymi dawkę u dorosłych biorców ddI, w tym badaniu zwiększano dawki, gdy osiągnięto poziomy związane z potencjalną toksycznością. Tak więc maksymalna dawka tolerowana nie została określona w tym badaniu. Okazało się jednak, że dawki do 540 mg ddI na metr kwadratowy dziennie można bezpiecznie podawać dzieciom z niewielką toksycznością ostrą lub podostrą.
Reakcje kliniczne i laboratoryjne na ddI
Tabela 4. Tabela 4. Zmiany indeksów klinicznych, immunologicznych i wirusologicznych w odpowiedzi na leczenie za pomocą ddI. Tabela 5. Tabela 5. Zmiany w indeksach klinicznych, immunologicznych i wirusologicznych w odpowiedzi na leczenie ddI u wcześniej leczonych i nieleczonych pacjentów. * Tabela 4 podsumowuje obserwowane przez nas reakcje kliniczne. Przy wszystkich poziomach dawek i zarówno u wcześniej leczonych, jak i nieleczonych pacjentów obserwowano zwiększenie masy ciała oraz zmniejszenie stopnia powiększenia węzłów chłonnych i powiększenia organów (tab. 5); wyraźny efekt związany z dawką nie był jednak oczywisty
[podobne: ból kości łonowej w ciąży, worek mosznowy, cewnik dj ]