Długoterminowa terapia warfaryną o niskiej intensywności w zapobieganiu nawrotowej żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej ad 5

Różnica utrzymywała się przez cały okres badania (ryc. 1). W grupie leczonej warfaryną mediana dawki warfaryny wynosiła 4 mg (odstęp międzykwartylny, od 3 do 6), w zakresie od 0,5 do 10,0 mg na dobę. Nawracająca żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Łącznie wystąpiło 51 potwierdzonych nawrotów zakrzepicy żylnej po randomizacji. Spośród nich 39 dotyczyło tylko zakrzepicy żył głębokich, a 12 było związanych z zatorowością płucną. Osiemdziesiąt sześć procent wszystkich powracających zdarzeń było idiopatycznych, a 14 procent było związanych z nową diagnozą raka, niedawnej operacji lub traumy.
Tabela 2. Tabela 2. Główne badania Punkty końcowe według grupy leczenia. Rycina 2. Ryc. 2. Skumulowane ryzyko pierwotnego badania Punkt końcowy nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (panel A) i złożonego badania Punkt końcowy nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, poważnego krwotoku lub zgonu z dowolnej przyczyny (panel B). Spośród 253 pacjentów przypisanych do grupy placebo, 37 potwierdzało nawracającą żylną chorobę zakrzepowo-zatorową (7,2 na 100 osobolat), w porównaniu z 14 z 255 pacjentów przypisanych do warfaryny o niskiej intensywności (2,6 na 100 osobolat) – zmniejszenie ryzyka 64 procent (współczynnik ryzyka, 0,36 [przedział ufności 95 procent, 0,19 do 0,67], P <0,001) (Tabela 2). Skumulowane ryzyko nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej przedstawiono na rycinie 2. Terapia lekiem przeciwwirusowym o niskiej intensywności ma podobną skuteczność w zapobieganiu wczesnym i późnym nawrotom. Na podstawie tych wskaźników, 10 pacjentów będzie musiało być leczonych przez trzy lata, aby zapobiec jednemu nawrotowi zdarzenia.
Tabela 3. Tabela 3. Stawki i wskaźniki ryzyka nawrotu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w podgrupach ważnych klinicznie, zgodnie z przypisaniem grupy leczenia. Spośród 77 pacjentów z czynnikiem V Leiden lub mutacją protrombiny, którzy zostali przydzieleni do grupy placebo, u 14 wystąpiły nawroty (8,6 zdarzeń na 100 osobolat), w porównaniu z 3 z 66 takich pacjentów, którzy zostali przypisani do warfaryny o małej intensywności (2,2 zdarzenia na 100 osobolat) (Tabela 3). To 75-procentowe zmniejszenie ryzyka wśród osób z wrodzonymi trombofiliami (współczynnik ryzyka 0,25 [95-procentowy przedział ufności, 0,07 do 0,87]) nie różniło się istotnie od 58-procentowego zmniejszenia ryzyka wśród osób bez czynnika V Leiden lub mutacji protrombiny (współczynnik ryzyka 0,42 [przedział ufności 95%, 0,20 do 0,86], P dla interakcji = 0,51).
Obniżki ryzyka były podobne w innych podgrupach, które ocenialiśmy (tabela 3). Wśród kobiet terapia lekiem o niskiej intensywności była związana z 80-procentowym zmniejszeniem ryzyka nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (współczynnik ryzyka 0,20 [95-procentowy przedział ufności, 0,06 do 0,67]), a 53-procentowe zmniejszenie zaobserwowano wśród mężczyzn (zagrożenie współczynnik 0,47 [przedział ufności 95%, od 0,23 do 0,96], P dla interakcji = 0,23). Nie zaobserwowaliśmy znaczących interakcji między wielkością zmniejszenia ryzyka a kategoriami wieku, czasem od randomizacji, czasem od zakończenia leczenia pełną dawką warfaryny lub liczbą poprzednich żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych.
Epizody krwawienia
W grupie placebo dwoje pacjentów miało epizody krwawienia wymagające hospitalizacji (0,4 na 100 osobolat), a w grupie leczonej warfaryną pięciu pacjentów miało takie epizody (0,9 na 100 osobolat) – nieistotna różnica (P = 0,25)
[przypisy: granat indeks glikemiczny, profi med, skierowania do sanatorium lista oczekujących ]
[przypisy: czterochlorek węgla, ból kości łonowej w ciąży, kaspaza ]