Eplerenon, selektywny bloker aldosteronu u pacjentów z lewokomorową dysfunkcją po zawale mięśnia sercowego ad 6

Poziom potasu wzrósł w obu grupach po roku (o 0,2 mmol na litr w grupie placebo i 0,3 mmol na litr w grupie eplerenonu, P <0,001). Poważna hiperkaliemia (stężenie potasu w surowicy . 6,0 mmol na litr) wystąpiła u 5,5% pacjentów w grupie otrzymującej eplerenon, w porównaniu z 3,9% pacjentów z grupy placebo (p = 0,002). W przypadku pacjentów z poważną hiperkaliemią częstość zwiększonego zwiększenia stężenia potasu była podobna w grupie otrzymującej eplerenon (0,6% przy stężeniach> 7 mmol na litr i 0,2% w stężeniach . 8 mmol na litr) oraz w grupie placebo (0,5 procent w stężeniach .7 mmol na litr i 0.1 procent przy stężeniach .8 mmol na litr). Piętnastu pacjentów z poważną hiperkaliemią (12 w grupie otrzymującej eplerenon i 3 w grupie placebo) hospitalizowano z powodu stanu i przypisano mu jedną śmierć w grupie placebo. W każdej z grup leczenia częstość występowania hiperkaliemii była wyższa wśród pacjentów z klirensem kreatyniny w dolnej linii podstawowej (p <0,001 według analizy regresji logistycznej). Wśród pacjentów z wyjściowym klirensem kreatyniny poniżej 50 ml na minutę częstość występowania poważnej hiperkaliemii wynosiła 10,1 procent w grupie otrzymującej eplerenon i 5,9 procent w grupie placebo (p = 0,006). Wśród pacjentów z wyjściowym klirensem kreatyniny wynoszącym 50 ml na minutę lub więcej, odpowiednie wskaźniki wynosiły 4,6 procent i 3,5 procent (P = 0,04). Pacjenci, którzy mieli poważną hiperkaliemię, częściej niż ci, którzy nie mieli poważnego hiperkaliemii, mieli stężenie potasu w surowicy większe niż 5,5 mmol na litr lub obliczony klirens kreatyniny poniżej 70 ml na minutę podczas wizyty w tygodniu 1. Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane. Nie było innych istotnych różnic między grupami leczonymi pod względem liczby pacjentów ze zmianami w zmiennych laboratoryjnych, które spełniły określone kryteria dla nieprawidłowo niskich lub wysokich wartości. Zdarzenia niepożądane opisano w Tabeli 3.
Dyskusja
Dodatek eplerenonu do optymalnego leczenia przy maksymalnej dawce 50 mg raz na dobę (średnia dawka, 43 mg na dzień) u pacjentów przydzielonych do leczenia od 3 do 14 dni (średnia, 7) po ostrym zawale mięśnia sercowego spowodował dodatkowe zmniejszenie ogólnej śmiertelności oraz częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacji z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów, u których ostry zawał serca był utrudniony z powodu dysfunkcji lewej komory i niewydolności serca. Obserwowano również zmniejszenie śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych i częstości zgonów z jakiejkolwiek przyczyny lub jakiejkolwiek hospitalizacji wśród pacjentów przydzielonych do eplerenonu.
Śmiertelność jednoroczna wśród pacjentów przydzielonych do grupy placebo, z których większość otrzymała inhibitor ACE lub bloker receptora angiotensyny i beta-bloker, wyniósł 13,6 procent. Ta częstość jest wyższa niż w grupach leczenia z ostatnich badań nad karwedylolem u pacjentów z dysfunkcją lewej komory po ostrym zawale mięśnia sercowego (w badaniu CAPWICORN po przebytym leczeniu w lewej komorze) oraz w badaniu losartanu u pacjentów z dysfunkcją lewej komory po ostrym zawale mięśnia sercowego (Optymalna próba w zawale mięśnia sercowego z antagonistą receptora angiotensyny II losartanem [OPTIMAAL]), 19,20, w której u pacjentów kontrolnych podawano inhibitor ACE i beta-bloker; wyższa stopa w naszym badaniu najprawdopodobniej odzwierciedla obecność objawów niewydolności serca, oprócz dysfunkcji lewej komory, u 90 procent naszych pacjentów
[podobne: zaburzenia sensoryczne u dzieci, implanty zębowe warszawa, tablica pl ropczyce ]
[hasła pokrewne: gumtree myślenice, tablica pl ropczyce, cewnik dj ]